หม่อมฉิมกับหม่อมอุบลเป็นชู้กับฝรั่งคนโปรดของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี จะเป็นความสงสัยว่าหม่อมฉิมเกิดหึงหม่อมอุบลด้วยเรื่องอะไรก็เหลือเดา ทั้งๆ ที่โปรดให้บรรทมร่วมรู้เห็นเป็นอยู่ด้วยกัน แกล้งทูลใส่ความ หรือว่าที่แท้อาจเป็นจริงก็ได้ หม่อมอุบลเคยตกไปเป็นเมียนายแก่นพวกหลวงแพ่งครั้งหนึ่งแล้ว หม่อมฉิมก็คงซัดเซพเนจรมาแล้วเหมือนกัน เมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าซึ่งก็อาจทำผิดได้ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีรับมาชุบเลี้ยงและทรงโปรดมากเช่นนี้ ครั้นรับฟ้องแล้วเสียพระทัยหนัก รับสั่งถามหม่อมอุบลก็ไม่รับว่าได้เป็นชู้กับฝรั่งจริง หม่อมฉิมเป็นคนมีโวหารกล้าและแก้ความเสียหายด้วยทำเป็นทีว่า แค้นเคืองผู้ใส่ความฟ้อง จึงขอรับสารภาพยอมตาย พูดขึ้นอย่างอาจหาญว่า “ยังจะอยู่เป็นมเหสีคี่ซ้อนหรือ มาตายตามเจ้าพ่อเถิด ” ดังนี้หม่อมอุบลจึงได้ขอรับสารภาพด้วยว่าเป็นชู้กับฝรั่งด้วยอีกคนหนึ่งจริง จึงชำระโทษสองพระชายา ด้วยความอดสูแค้นพระทัย ตรัสให้เฆี่ยนแล้วเอาน้ำเกลือราด แล้วผ่าอกเอาเกลือทาอีก ตัดมือตัดเท้าทำประจานแสนสาหัส ให้สมกับที่มักมากกามารมณ์ไม่พอสักที ครั้นสำเร็จโทษสองพระชายาแล้ว พระทัยยิ่งไม่สบายหนักขึ้น ด้วยทรงพระอาลัยรักหม่อมอุบลนัก ทั้งทารกในครรภ์เพิ่งสองเดือนก็พลอยได้รับบาปกรรมตามไปด้วย ที่ทรงอาลัยสงสารหม่อมอุบลมาก เพราะพลอยรับเป็นสัตย์ไปพร้อมกับหม่อมฉิม ความจริงจะเป็นไปได้เช่นนั้นเทียวหรือ ครั้นหวลคิดถึงหม่อมฉิมที่กล้ารับสารภาพอย่างอาจหาญ ก็พลอยสงสารเวทนาไปด้วยอีกคนหนึ่ง ชายาอันเป็นสุดที่รักเป็นนางในดวงใจต้องดับวูบลงไปอย่างน่าใจหาย ทำให้พระองค์ทรงโทมนัสอย่างยิ่ง ตรัสว่า “จะตายตามพระชายา ใครจะตายกับกูบ้าง ” ชายากรมหมื่นเทพพิพิธ หม่อมทองจันทร์ หม่อมเกศ หม่อมลา หม่อมบุษบา จะขอตายตามเสด็จด้วย จึงพระราชทานเงินให้คนละ 1 ชั่ง ให้บังสุกุลทองคำคนละ 1 บาท ให้สร้างพระพุทธรูปกำหนดการไว้ว่า เมื่อบำเพ็ญกุศลเสร็จแล้ว ก็จะประหารชีวิตผู้ที่จะตายตามเสด็จก่อน แล้วจะปลงพระชนม์เองด้วยพระแสงทีหลัง เมื่อการณ์ปรากฏขึ้นเช่นนี้ จึงเกิดการโกลาหลตื่นตระหนกเป็นการใหญ่ เจ้าคุณใหญ่ทรงกันดาล กับเตี่ยหม่อมทองจันทร์ได้สติก่อน จึงรีบไปนิมนต์พระสงฆ์มาในพระราชวังเป็นอันมาก พระสงฆ์พากันถวายพระพรขอชีวิตไว้ ให้พระสติต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีว่า ในการที่พระองค์จะทรงด่วนปลงพระชนม์เช่นนี้ใช่ที่จะเสด็จไปกับหม่อมทั้งสองได้เมื่อไร เหตุการณ์บ้านเมืองยังคับขันอยู่ ถ้าขาดพระประมุขที่ทรงพระอุตสาหะกอบกู้อิสระเสรีขึ้นมา ต่อไปชาติไทยทั้งชาติจะได้พึ่งพระบารมีอย่างใดได้เล่า ขอถวายพระพรขอพระชีวิตสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไว้ก่อนเถิด สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีครั้นพระสงฆ์ทั้งนั้นให้พระสติ ก็ได้พระสติคืนขึ้นมาได้ พอเห็นทรงสร่างโศกได้สัมปฤดีแล้ว พระสงฆ์ทั้งนั้นก็ถวายพระพรลากลับไป ...” ( ทวน บุณยนิยม , 2513 : 179-181)